Mijn nieuwe leven kwam met één enkel doel: studeren. Voor veel Chinezen – en ook voor mij – is diep geworteld het idee dat kennis een leven kan veranderen. Ik wist dat ik geen recht had om van mijn tijd te genieten; ik was hier maar om te leren.
Het studentenleven kan heel saai worden als je niet wilt feesten. Maar ik bén nu eenmaal de saaie soort. Bovendien was ik ouder dan de meeste van mijn medestudenten, en ik kende mijn doel: mijn diploma zo snel mogelijk behalen.
Ik deelde mijn woning met drie kamergenoten: twee Chinezen – een jongen en een meisje – en een Oekraïense.
Het meisje heette Yiyi, wat in het Chinees klinkt als ‘één en één’. Ze kwam uit Shanghai en was het toonbeeld van een typisch Shanghainees meisje: goede opleiding, elegante, open, en maar weinig belangstelling voor studeren. Zij was vooral naar Europa gekomen om het leven hier te ervaren. Dat was het.
De jongen heette Tyrie en kwam uit een kleine stad. Hij had gestudeerd aan een goede universiteit in china en wilde een buitenlandse diploma behalen – een keuze die je vaak ziet bij middenklassefamilies.
Tatiana, de Oekraïense, was zelfverzekerd en zag er prachtig uit. Ik wist alleen dat ze na twee maanden in Nederland al een vriend had ontmoet, een Oekraïner die hier al jarenlang woonde.
Toen Yiyi aan het reizen was in Europa en probeerde op alle manieren de les te ontkomen, partieden Tatiana en haar vriend keihard en maakten ze romantisch lawaai in haar kamer, terwijl Tyrie en ik zonder weekenden onze neuzen in de boeken staken.
Leave a Reply